ചിരി പുരളാത്ത മുഖങ്ങൾ

 

ചിരി പുരളാത്ത മുഖങ്ങൾ

മനുഷ്യൻ്റെ പ്രകൃതിദത്തമായ വികാരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒന്നാണ് ചിരി. സൃഷ്ടിപ്പിൽ തന്നെ അല്ലാഹു മനുഷ്യന് നൽകിയ സവിശേഷമായ ഒരു അനുഗ്രഹമാണിത്. "അവൻ ചിരിപ്പിക്കുകയും കരയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു" എന്ന് വിശുദ്ധ ഖുർആൻ (അന്നജ്മ്: 43) പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, ആനന്ദവും സങ്കടവും മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും ഭൗതികവുമായ ജീവിതത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു.

പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി (സ) എപ്പോഴും പ്രസന്നവദനനായിരുന്നുവെന്ന് സ്വഹാബികൾ വിവരിച്ചു തരുന്നുണ്ട്:  "നബി(സ)യെക്കാൾ കൂടുതൽ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളെയും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല" (തിർമിദി)

ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പുഞ്ചിരി എന്നത് വെറുമൊരു മുഖഭാവമല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിൻ്റെ പ്രതിഫലം വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു ആരാധന കൂടിയാണ്.

ചിരി എന്നാൽ, അത് ജീവിതത്തോടുള്ള പോസിറ്റീവായ സമീപനമാണ്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർ, മാതാപിതാക്കൾ, അധ്യാപകർ തുടങ്ങിയവരൊക്കെ തങ്ങളുടെ ഗൗരവം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ മുഖം കടുപ്പിക്കുമ്പോൾ, അവർ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ തങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകലുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു പിതാവിനോ അധ്യാപകനോ അവരുടെ പ്രസന്നമായ മുഖം കൊണ്ട് നേടാൻ കഴിയുന്നത്ര ആദരവ്, ഒരിക്കലും കടുപ്പമുള്ള ഭാവം കൊണ്ട് നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ല. ചിരി എന്നത് ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ദൗർബല്യമല്ല, മറിച്ച് അത് ഉന്നതമായ സംസ്കാരത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്.

പക്ഷേ, ആധുനിക ജീവിതത്തിന്റെ കലുഷിതമായ വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, പലർക്കും തങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ഈ മനോഹരമായ ആഭരണം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ സാമൂഹിക ഇടങ്ങളിൽ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതിന്റെ ആഘാതം വളരെ വലുതാണ്.

ഒരു പുഞ്ചിരി എന്നത് ചുണ്ടുകളിൽ വിരിയുന്ന വെറുമൊരു വക്രരേഖയല്ല. അത് മനസ്സിന്റെ സമാധാനത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും അടയാളമാണ്.

എന്നാൽ, നമ്മുടെ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചാൽ, തിരക്കുപിടിച്ച തെരുവുകളിലും നമ്മുടെ അയൽപക്കങ്ങളിലും ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ അനേകം മുഖങ്ങളെ കാണാം. ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ, തീരാദുരിതങ്ങൾ ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് ചില മനുഷ്യരുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഗൗരവത്തിന്റെയും നിസ്സംഗതയുടെയും വലിയൊരു കവചം തീർത്തിരിക്കുന്നു. പ്രസന്നമായ മുഖത്തോടെ അവരോട് മാന്യമായി പെരുമാറുന്നതും അവരുടെ മനസ്സ് നിറയുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നതും പുണ്യകരമാണ്.

ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, തന്റെ സഹോദരനോട് കാണിക്കുന്ന പരിഗണനയും മുഖ പ്രസന്നതയുമെല്ലാം അല്ലാഹുവിങ്കൽ പ്രതിഫലാർഹമായ ഒരു ആരാധന കൂടിയാണ്.

​വിശുദ്ധ ഖുർആൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, സഹാനുഭൂതി വലിയ പുണ്യമാണെന്നാണ്. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

​"മനസ്സിന് കുളിർമ നൽകുന്ന ഒരു വാക്കും മാപ്പുകൊടുക്കലുമാണ്, ദാനത്തെത്തുടർന്ന് മനസ്സിൽ മുറിവുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ ഉത്തമം." (സൂറത്തുൽ ബഖറ: 263)

​ചിലപ്പോളെങ്കിലും പണം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ധർമ്മം ഒരാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നതാണെന്ന് ഈ വചനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി (സ) പഠിപ്പിച്ചത് പോലെ, മറ്റൊരു സഹോദരന്റെ മുഖത്തു നോക്കിയുള്ള നമ്മുടെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി പോലും ദൈവപ്രീതി ലഭിക്കുന്ന ഒരു വലിയ 'സ്വദഖ' അഥവാ ദാനധർമ്മമാണ്. ചിരി മറന്നവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു മുഖഭാവം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ പുണ്യകർമ്മം കൂടിയായി മാറുന്നു.

ആത്മാർത്ഥമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൂടെ നമുക്ക് മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിനെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കാനും, അവർ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രയാസങ്ങളിൽ നിന്ന് അവരെ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എങ്കിലും ആനന്ദത്തിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരാനും സാധിക്കും.

ചിരിക്ക് അതിരുകളുണ്ടെങ്കിലും, മാന്യമായ നർമ്മങ്ങൾ ഇസ്‌ലാം വിലക്കുന്നില്ല. 

നബി(സ) സഹാബികളോട് തമാശകൾ പറയുകയും നർമ്മങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഒരു വൃദ്ധയായ സ്ത്രീ നബി (സ)യോട് തനിക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശനമുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, "വൃദ്ധരായ സ്ത്രീകൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശിക്കില്ല" എന്ന് നബി(സ) തമാശരൂപേണ പറയുകയുണ്ടായി. ആ സ്ത്രീ സങ്കടപ്പെട്ടപ്പോൾ, "അവർ യുവതികളായിട്ടാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക" എന്ന് അവിടുന്ന് വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു.

ഈ സംഭവം അറിയിക്കുന്നത്, നർമ്മം എന്നത് തെറ്റല്ലെന്നും മറിച്ച് അത് സൗഹൃദവും സ്നേഹവും ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു വഴിയാണെന്നുമാണ്.

പ്രതിസന്ധികൾക്ക് മുന്നിൽ പതറാതെ ചിരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നത് ഒരു മനക്കരുത്താണ്. ലോകം നമ്മുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് ചിരി മായ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർത്തുന്നത് അന്യായങ്ങൾക്കും അനീതികൾക്കും എതിരെ നാം ഉയർത്തുന്ന ഒരു ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്. ക്ഷമയോടെയുള്ള ആ ചിരി, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാത്തൊരു കരുത്ത് കൊണ്ട് നിറയ്ക്കും. 'എന്തുവന്നാലും തളരില്ല' എന്ന മനോഭാവത്തിന്റെ തെളിവാണ് ആ സമയത്തുള്ള മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി.

ചിരി മാഞ്ഞുപോയവരെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് ഖുർആൻ കൃത്യമായി പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

സൂറത്തുൽ ബലദ് 12-17 വരെയുള്ള വചനങ്ങളിൽ ഖുർആൻ ചോദിക്കുന്നത് "ആ ചുരമെന്താണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" എന്നാണ്. അടിമയെ മോചിപ്പിക്കുക, പട്ടിണിയുള്ള നാളുകളിൽ ഭക്ഷണം നൽകുക, കുടുംബബന്ധമുള്ള അനാഥനെ സഹായിക്കുക എന്നിവയൊക്കെയാണ് ആ 'ചുരം' അഥവാ പ്രയാസമേറിയ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ. ഇത്തരം പ്രവൃത്തികൾ വഴി നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുട്ടകറ്റി അവരുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ്. 

നാം കാരണം ഒരു മനുഷ്യനെങ്കിലും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ടുണ്ടോ, ഒരു കണ്ണീരെങ്കിലും തുടക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന ഒറ്റ ചോദ്യത്തിലാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വില ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

 ഉപകാരം ചെയ്യുക എന്നാൽ വലിയ സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകൽ മാത്രമല്ല; സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് പറയുന്നതും, ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കുന്നവന് ചെറിയൊരു വെളിച്ചം കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും, വഴിയിലെ ഒരു തടസ്സം നീക്കുന്നതുമെല്ലാം  വലിയ ഉപകാരങ്ങളാണ്. 

ഇരുണ്ട മുഖങ്ങളിൽ സന്തോഷം വിടർത്താൻ നമുക്ക് വലിയ സമ്പത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല.

പ്രയാസമനുഭവിക്കുന്നവനെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിയുക, മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഒന്ന് ഇരുന്നു കൊടുക്കുക, നമ്മുടെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആരുടെയും ഹൃദയം മുറിപ്പെടുത്താതിരിക്കുക. ഇതിലൂടെയൊക്കെ അനേകം ആളുകൾക്ക് ആശ്വാസമാകാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജീവിക്കുന്ന സ്വാർത്ഥതയുടെ ലോകത്ത് നിന്ന്, അപരനുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന വിശാലതയിലേക്ക് നാം വളരണം. കാരണം, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം കൊളുത്തിവെക്കുന്ന ഓരോ തിരിനാളവും, പരലോകത്ത് നമ്മുടെ വഴികളെ പ്രകാശമാനമാക്കുന്ന വലിയൊരു വെളിച്ചമായി മാറുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല.

നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും വിദ്യാലയങ്ങളിലും ജോലിസ്ഥലങ്ങളിലും സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു പുഞ്ചിരി കരുതിവെക്കാം. ആ ചെറിയ നന്മയാകട്ടെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ പുണ്യവും.